Fizjologia laktacji

2006.06.04 
Ocena użytkowników:     (opinii: 22)

Twoja ocena:  1  2  3  4  5


W rozwoju płodowym gruczoły piersiowe pojawiają się w ciągu 6 tygodni jako zawiązki. Pierś dojrzałej kobiety składa się z 15-20 płatków. Płat ma budowę grona zakończonego pęcherzykami mlecznymi, które przechodzą w przewody wyprowadzające łączące, się jeden wspólny przewód. Ujście przewodu wyprowadzającego każdego płatka znajduje się na szczycie brodawki sutkowej. Tuż pod brodawką przewody wprowadzające rozszerzają się tworząc zatoki mleczne. Są one bezpośrednio pod otoczka brodawki sutkowej. Pełny rozwój gruczoł mlekowego następuje w ciąży. Pod wpływem hormonów sterydowych łożyska i jajników oraz protaktyny i oksytacyny uwalnianej z przysadki mózgowej. Przygotowanie do czynności wydzielniczej nazywa się mamnogenezą.

Prolaktyna - wpływa na rozwój pęcherzyków mlecznych reguluje wytwarzanie mleka. W pierwszy tygodniu po porodzie stężenie jest bardzo wysokie, co wpływa na obfite wydalanie mleka.

Estrogeny hamują laktacje - podobnie w jakiejkolwiek postaci wyraźnie zmniejsza ilość wytwarzanego pokarmu.

Gruczoły piersiowe nie produkują określonej ilości mleka na dobę. Jest narzędziem odpowiadającym na zapotrzebowanie przez dziecko pośrednictwem ssania.
Ssanie prowadzi do podrażnienia receptorów czuciowych na brodawce okolicy brodawki sutkowej. Drogą nerwów czuciowych przekazywane SA do podwzgórza, a następnie do przysadki mózgowej. Drogą krwi prolaktyna przenoszona jest do gruczołu sutkowego, gdzie stymuluje wydzielanie mleka.
Im więcej częściej dziecko ssie, tym więcej prolaktyny uwalnia się i tym więcej mleka wytwarza gruczoł mleczny.

Pierwszy ruch ssania i podrażnienia brodawki sutkowej prowadzą przez nerwy czuciowe pobudzające uwalnianie oxytocyny tylnego płata przysadki mózgowej. Wywołuje ona skurcz mioepitelialnych otaczających pęcherzyki i przewody wyprowadzające. Powoduje to samoistny wypływ mleka z piersi.

Odruch ten może być zablokowany pod wpływem zaburzeń emocjonalnych. Wielki ból, stres, niepokój, brak pewności siebie podczas karmienia, niechęć do karmienia prowadzą zwykle do zaburzeń prawidłowego funkcjonowania.
Wszystko to może doprowadzić do utraty pokarmu!
Wiele kobiet przeżywa Chile obaw i zniechęcenia, dlatego potrzebują ciągłego wsparcia i opieki.

Główne przyczyny zaniku pokarmu rezygnacji z karmienia piersią:
• obawa czy dziecko się najada;
• brak pewności siebie w karmieniu;
• brak motywacji do karmienia;
• różnego rodzaju sytuacje stresowe;
• nieakceptowanie siebie w roli karmicielki;
• uznanie karmienia piersią jako uciążliwe;
• zmęczenie psychiczne, zmęczenie fizyczne;
• troska o sylwetkę;
• konieczność zajmowania się starszym dzieckiem;
• wprowadzenie dokarmiania, pojenia;


 Wasze komentarze i uwagi
Julia
2010.12.10 23:53
joanna
2007.03.24 19:50
po okolo8 godzinach od zjedzenia
pewniaki
2007.02.02 12:49



Copyright by Infoweb
Linki sponsorowane